प्रधानमन्त्री बालेन्द्र शाहको Official Tiktok बाट साभार
सम्माननीय सभामुख महोदय,
माननीय सदस्यज्यूहरू,
प्रिय नेपाली दाजुभाइ तथा दिदीबहिनीहरू,
आज म यहाँ केवल सरकारको प्रतिनिधि भएर उभिएको छैन।
म यहाँ त्यो पुस्ताको आवाज लिएर उभिएको छु—
जसले सपना नेपालमा देख्यो, तर भविष्य विदेशमा खोज्न बाध्य भयो। 🇳🇵
आज देशमा बेरोजगारी छ।
युवा विदेशिने लाइन झन् लामो हुँदैछ। ✈️
किसान मल नपाएर रोइरहेका छन्।
सहकारी पीडित सडकमा छन्।
महँगीले जनताको ढाड सेकिएको छ। 😶
तर दुःखको कुरा के छ भने—
देश यति ठूलो संकटमा हुँदा पनि कतिपयको चिन्ता अझै यही छ—
👉 प्रधानमन्त्री कति मिनेट संसदमा बस्नुभयो?
👉 दौरा–सुरुवाल किन लगाउनुभएन?
👉 कालो चस्मा किन लगाउनुभयो?
👉 protocol किन तोडियो?
देश जलिरहेको बेला पनि
कतिपयलाई अझै कुर्सी गन्ने राजनीति मन परेको छ।
“३० वर्ष देश डुबाउँदा चुप बस्नेहरू—
आज १५ मिनेट उठ्दा लोकतन्त्र खतरा भयो भन्दैछन्।”
हिजो भाषण धेरै भयो भनेर गाली गर्नेहरू—
आज काम गर्न खोज्दा style र protocol मा राजनीति गर्दैछन्।
तर म स्पष्ट भन्न चाहन्छु—
देश अब speech ले होइन—
system ले बन्नुपर्छ।
आज समस्या के छ थाहा छ?
👉 काम नगरे “अयोग्य”
👉 काम गरे “तानाशाह”
👉 बोले “स्टन्ट”
👉 नबोले “मौन”
भ्रष्टाचारविरुद्ध बोले— कसैलाई पोल्छ।
सिस्टम बदल्न खोजे— कसैको सुविधा खोसिन्छ।
निर्णय गरे— “कठोर” भनिन्छ।
निर्णय नगरे— “कमजोर” भनिन्छ।
तर सत्य के हो भने—
यो देश अब केवल भाषणले चल्ने अवस्थामा छैन।
देशलाई अहिले microphone warrior होइन— result दिने नेतृत्व चाहिएको छ।
सायद हामीले धेरै वर्ष भाषण सुन्यौँ।
तर भाषण ठूलो हुँदै जाँदा युवाको भविष्य सानो हुँदै गयो।
गाउँ रित्तिँदै गए।
खेत बाँझिँदै गए।
आमाबुबाको आँखामा प्रतीक्षाको आँसु बढ्दै गयो।
सम्माननीय सदस्यज्यूहरू,
देशलाई फेरि राणा चाहिएको होइन…
तर अनुशासनको त्यो डर चाहिएको छ,
जहाँ कानुन देखेर अपराधी काँप्थ्यो।
आज अवस्था यस्तो छ—
कानुन नै अपराधीसँग काँपिरहेको छ।
आज सडकमा नियम तोड्ने “स्मार्ट” कहलिन्छ।
कर छल्ने “बाठो” कहलिन्छ।
देश लुट्ने नेता “अनुभवी” कहलिन्छ।
अनि इमानदार मान्छे?
उनीहरू लाइनमा बस्छन्— विदेश जान भिसा कुरेर।
आज यो संसदमा केवल नीति तथा कार्यक्रममाथि छलफल भइरहेको छैन।
आज यहाँ एउटा पुस्ताको आशा र निराशाबीचको युद्ध भइरहेको छ।
म बोल्न होइन— काम गर्न आएको हुँ।
काम गर्न दिनुस्।
मलाई पीर छ त्यो युवाको—
जसले डिग्री त पायो, तर देशमा भविष्य पाएन।
अन्ततः पासपोर्ट बोकेर त्रिभुवन विमानस्थलको लाइनमा उभिन बाध्य भयो।
मलाई पीर छ त्यो आमाको—
जसले छोरालाई विदेश पठाउँदा “चाँडै फर्किनु” भन्न पनि सकिनन्।
किनकि यो देशले उसको छोरालाई बस्न लायक भविष्य दिन सकेन।
धेरै सरकार बने।
धेरै भाषण भए।
धेरै नारा बेचिए।
“समृद्धि” का पोस्टर टाँसिए…
तर गाउँका युवाले खेत छोडे।
शहरका युवाले देश छोडे।
कसैले लोकतन्त्रको नाममा लुटे।
कसैले गणतन्त्रको नाममा भागबण्डा गरे।
कसैले क्रान्तिको नाममा सत्तालाई व्यापार बनाए।
तर जब राज्य आफ्नै नागरिकको पीडाप्रति बहिरो बन्यो…
जब नेताहरू भाषणमै व्यस्त भए…
त्यसपछि नयाँ पुस्ताले विद्रोह गर्यो।
त्यो विद्रोह कुनै व्यक्तिको मात्र नाम होइन—
त्यो पुस्ताको रिस हो।
त्यो अपमानको विस्फोट हो।
तर अब समय बदल्नुपर्छ।
नेपाललाई केवल उपभोक्ता देश बनाएर हुँदैन।
नेपाल उत्पादन गर्ने देश बन्नुपर्छ।
नेपाली किसानको पसिनालाई मूल्य दिनुपर्छ।
नेपाली उद्योगलाई संरक्षण गर्नुपर्छ।
नेपाली सामानलाई विश्व बजारसम्म पुर्याउनुपर्छ।
नेपालको चिया, कफी, जडीबुटी, ढाका, हस्तकला, छुर्पी—
यी केवल सामान होइनन्, नेपालको पहिचान हुन्।
“Made in Nepal” लाई गर्वको विषय बनाउनुपर्छ।
माननीय सदस्यज्यूहरू,
यो देश अझै सकिएको छैन।
हामीसँग हिमाल छ।
नदी छ।
उर्वर माटो छ।
र सबैभन्दा ठूलो कुरा— सपना देख्ने युवा छन्।
जाँगर चलाउनुस्— देश हाम्रै पालामा बन्छ।
देश दलालको होइन— युवाको हुनेछ।
याद राख्नुस्—
सडकमा प्रश्न गर्नु सजिलो हो…
तर कुर्सीमा बसेर प्रश्न सहनु नै असली लोकतन्त्र हो।
